Rüzgâr'ım Şiiri - Faruk Yaşa

Müzikle yıkanmış sesinin eşsizliğinde buldum kendimi,
günlerce, haftalarca, aylarca sabrettim; uzaktan sevdim seni.
Gözlerinde hapsolmuş ruhumda yeniden keşfettim sevgiyi,
ne güzel günlerdi onlar, birlikte çizmiştik kendi göğümüzü.

Ellerinle bedenimi yeniden keşfettim, hissettim, fark ettim,
dudaklarından ölümsüzlük suyunu yudum yudum içtim.
Nefesin her değdiğinde kendimden defalarca geçtim;
bilir misin gözbebeğim, sana varmak için nelerden geçtim?

Leylâk da neymiş kokunun yanında; güller bile kıskanır,
öyle bir efsun ki kokun, değdiği yerde aklım şaşırır.
Bir gün bile duymasam sanki ömrümden bir mevsim azalır;
bu beden seni, gölgende gezinen rüzgârdan bile kıskanır.

“Tarif et,” deme bana; yetmez alfabem seni anlatmaya,
kifayetsiz kalır her kelime bu uzun aşkı tamamlamaya.
Bir paragraf beklersin belki; bu şiir yine çıkar karşına,
ben seni yazmaya çalışırım, her defasında eksik kala kala.

Eklendikçe ekleniyor sensizlik, günler karışıyor dakikalara;
ne zaman düşer kavuşmak, bilmem, ömrümüzün takvimine daha.
Engelleri aşmak bugün zor gelir belki ikimize de, ama
beklerim seni söz verdiğim gibi, deniz kenarındaki o bankta.

Mükemmellik bir anlığına hayat bulmuş gözbebeklerinde,
bu sözlerim benden sana kalsın, hece hece, şiirimde.
Bir gün, ama bir gün, yine esersin gönlüme delice;
tanırım seni —

hangi yönden gelirsen gel,
rüzgârım,
ilk nefesinde.