Kapattım gözlerimi daldım hayale.
Uzun uzadıya bir ova yemyeşil otlar ve rengarenk kır çiçekleri ile dolu bir yer ,cıvıl cıvıl kuş sesleriyle melodisini kaybetmiş insan yüreğine umut salgılayan bir doğa şaheserinde açtım gözlerimi.
Sanki tahayyüllerimize çocukken masallardan işlenmiş bir tabiat harikası.
Ve sen kadın ,sen de oradaydın kokundan bildim.
Bembeyaz bir fistan vardı üzerinde tül çiçek işlemeli.
Saçların esen rüzgarın yönüne doğru teltel uçuşup duruyordu.
Fistanın etekleri topuklarına değiyor o da esen rüzgardan nasibini alıyordu.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta