Ruken Erbay Şiirleri - Şair Ruken Erbay

Sükût-u hayal,
koyu bir yalnızlıktı
göğüs kafesimde.

Yaşam,

Hoyrat bir yele dolandı ölüm.
Kar yağıyor yazlarıma.
Ki bu mevsim

Aynı gezegende
Birer cenindik,
Ellerimizin hiç birleşmediği,
Ruhumun esiriydik.
Sahi, seninle biz
Kaç düşünceden bir renk,

Küllerle serpili bir şehir gibiyim
Yüreğim yangın yeri,
Küllerini serpiyorum,
Dicle'nin serin sularına...
Yüreğim yangın yeri,

Artık yoksun.
Ve ben —
senden yoksul bir suskunlukla çoğalıyorum.

Bir yanım kırgın,
bir yanım küskün,

Bazen benimle konuşur küllüğümdeki acılar
Yanar yanar da tutuşur avucumda bir akşam
Nedense tütün kokar bütün elvedalar.

Sanki başka bir gezegende unutulmuşum,
yerçekimsiz bir yalnızlığın içinde süzülüyorum.
Nefesim kendime uzak,
kalbim ait olmadığı bir dünyayı arıyor.
Bir an durup soruyorum kendime;
bu kadar soğuk ve yalnız mı gerçekten her şey?

Yamalı ruhuma
Izdırabı çivileyen yalnızlığım.
Terleyen, bu göğün altına
Çerçevesiz siluetlerini asıyorum.