Ruhun Kanunu Şiiri - Sadık Kocabaş

RUHUN KANUNU
Bir kuraldır dinle, ten bir kafestir
Kuş uçunca boş bir dala dönersin
Hayat dediğin sadece bir nefestir
Nefes kesilince kula dönersin

Bak şu bakımevi ibret aynası
Orda sırrolmuştur aklın dünyası
Beden durur ama gitmiş manası
Işığı sönünce küle dönersin

Hücreler yerinde, beyin duruyor
Lakin ruh gidince akıl kuruyor
Deist bu sırrı neye yoruyor?
Cansız bir makine, dile dönersin

Evladın tanımaz, adın sildirir
Hakk sana aczini orda bildirir
Ruh ölmez, sadece libas öldürür
Aslına dönmezsen yele dönersin

Tanrı’yı uzakta sanan o gafil
Maddenin elinde ruhun mu sefil?
O’dur her zerrede mutlak bir kefil
İnkâr deryasında sele dönersin

Kadın; Fatma Ana, nurun madeni
O'dur bu alemin asıl nedeni
Ruhun otağıdır, bekler gideni
Sırra ermez isen hale dönersin

Şah damarından da yakındır sana
Lakin perde inmiş o gafil cana
Ruhunla bakmazsan yüce cihana
Karanlık ufkunda yola dönersin

Kalemsiz Şair’im, mürşit kapısı
İşte bu kuralın asıl yapısı
Hakk’ın elindedir canın tapusu
İkrar vermez isen lale dönersin
𝒦𝒶𝓁ℯ𝓂𝓈𝒾𝓏 𝒮̧𝒶𝒾𝓇