Dil hânem her dem yanar, aşkın od’u söndürmez,
Gönül mülkü virandır, Sen’den gayrı güldürmez.
Cihânın nakşı batıldır, hayali bir serâptır,
Sana ermeyen cânı, vuslat asla dindirmez.
Gözlerim yolda kaldı, yaşım döndü nehire,
Kıl inayeti ya Rab, şu bîçâre fakire.
Nefsimin elinde esir, kalmışım bir zindanda,
Ruhumu azâd eyle, erdir nûr-i mînire.
Adın dildedir her an, zikrin kalbe şifadır,
Cemâlini bir rüya, görmek cana gıdadır.
Geldik kapına işte, günahımız dağ gibi,
Affın lutfu keremdir, kapın dârü’l-vefâdır.
"Ben" diyen diller sussun, "Sen" desin cümle âlem,
Aşkınla dolsun defter, nurunla yazsın kalem.
Bu fâni dünyadan geç, dervişâne bir yol tut,
Hakk’a kul olan kalpte, ne keder kalır ne gam.
Gökhan Öztürk
Gökhan Öztürk 3Kayıt Tarihi : 9.2.2026 14:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Beyit: Anlamı: Gönül evim her an Senin aşkının ateşiyle yanıyor ve bu ateşi hiçbir şey söndüremiyor. Sensiz bu dünya ve gönül bahçesi yıkık döküktür, beni Senden başkası teselli edemez. Tasavvufi Bakış: Dünyadaki her şeyin geçici birer "nakış" (süs) ve "serap" olduğu, gerçek varlığın ise sadece Allah olduğu vurgulanır. II. Beyit: Anlamı: Yolunu gözlemekten gözyaşlarım nehir gibi çağladı. Ey Rabbim, bu çaresiz kuluna yardım et. Nefsimin isteklerine esir olup bir zindan hayatı yaşıyorum; ruhumu bu karanlıktan kurtar ve aydınlığa ulaştır. Tasavvufi Bakış: Kişinin kendi günahlarını ve nefsinin ağırlığını fark ederek "fakr" (muhtaçlık) haliyle Allah'a yönelmesidir. III. Beyit: Anlamı: Adın dilimden düşmüyor, Seni anmak kalbimdeki manevi hastalıklara şifadır. Senin cemalini (güzelliğini) rüyada bile olsa bir an görmek, ruhun en büyük ihtiyacıdır. Dağlar kadar günahla kapına geldik ama Senin affın sonsuzdur, burası sadakat kapısıdır. Tasavvufi Bakış: "Vefa" kavramı, ruhlar aleminde (Bezm-i Elest) Allah'a verilen söze sadık kalmayı temsil eder. IV. Beyit: Anlamı: Artık nefsin "ben" demesi bitsin, her şey "Sen" (Allah) demeye başlasın. Kader defterimiz Senin aşkınla dolsun. Bu geçici dünyadan vazgeçip dervişçe bir yol seçen kişi için artık dünyevi hiçbir üzüntü veya kaygı kalmaz. Tasavvufi Bakış: Tasavvufun özü olan "Fena" (yokluk) mertebesine, yani benlikten geçip Hakk'ın varlığında kaybolmaya işaret eder.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!