Ruhum Bedenimden Eskidir Benim

Artık duvarları boş boş izlediğim yaştayım;
Bunun dünyadaki yaşadığım gün sayısıyla alakası yok,
Ruhum bedenimden eskidir benim.
Ben işte, öyle yalnız, öyle yorgunum ki
Defalarca düştüm ,defalarca kalktım
Kim bana kalkmanı söyledi ki, her kalkmamda daha sert düştüm... Acıdı canım, evet bir canım vardı, ama sanki üstüne ölü toprağı serpiştimişler gibi...
Upuzun bir yol koydular önüme kimse dikenlerle dolu olduğunu söylemedi,kimse bu yolda yara bere içinde kalırsın demedi, herkes bana varmam gerektiğini söyledi ama kimse nereye varmam gerektiğini söylemedi... Yara bere içinde kaldım...
Koca bir enkazın altında kaldım,sonra yeniden çiçek açtım kimse görmedi beni ezip yok ettiler ..
Koca bir okyanusun içinde boğuluyordum herkes yüzüyorum sandı
Zifiri Karanlığın tam ortasındaydım , korkmuyorum sandılar,
Uçurumun kenarındaydım , kimse görmedi...
Saçlarım beyazladı, yüzümde izler çoğaldı
artık daha az güzelim
Mühim değildi, hem güzelkende sevmemişti kimse beni...
Mühim değildi ,zaten Züleyha da güzelken sevilmemişti....
İçimde uçuşan kuşlar vardı ,kanatlarını kırdılar hep artık gökyüzü sonsuz olsa ne manası var?...
Neşeyle büyüttüğüm bir bahçeydi yüreğim,talan ettiler hep...
Şimdi yendien yeşretebilir miyim talan olmuş yürek bahçemi,
Yeniden kanat verebilir miyim içimde neşeyle, cıvıl cıvıl uçan kuşlara,
Ben yoruldum....
Raflarda tozlanmayı bekleyen bir hikayeyim artık. Bu gün var belki yarın yok olacak olan....

Evin Demir 🖋️