Ruhi Hatunoğlu Şiirleri - Şair Ruhi Hatu ...

Yirminci yüzyılın sonunda
ilkçağdır yaşanan
Ne gariptir ki
nötronu imal edenler
insan haklarına
utanmadan sahip çıkıyorlar

Bunlar kemik yığınlarıdır
milyonlarca milyonlarca
insanın insanca yaşamamasıdır
açlığın derbederliği
ölümün kol gezdirildiği
bir insan ülkesinin

Söyledim derdimi halden bilene
Dinledi söylemim usandı gitti
Mutlu olacaktım yaşım silene
Yaşımı gözümde bıraktı gitti
***
Bilirim ağrıttım onun başını

Vicdan el vermedi çekip gitmeye
Yıllar geçti böyle büyür dertlerim
İçimde kor oldu demem kimseye
Yıllar geçti böyle büyür dertlerim
***
Kararttım ömrümü yıllarım geçti

Aylarca uzakta yaşadım sensiz
Aşkın bir dağ oldu bu yüreğim de
Bilmem nasıl geçti günlerin bensiz
Bir sır olup kaldın bu yüreğim de
***
Yüzüne aylardır hasret kalmıştım

Cemrenin toprağa düştüğü günde
Filizlendin canan bu yürekte sen
Sevdan bir sır oldu deli gönülde
Yeşerdin cananım bu yürekte sen
***
Dağlara taşlara yazdım adını

Değersiz insana değer verirsen
Değerin kaybolur bunu bilesin
Baştacı edipte çok yüceltirsen
Alçalıp düşersin bunu bilesin
***
Her yüze güleni dostundur sanma

Çok uzun yıllar geçti duygum hiç değişmedi
Hep seni andım durdum bunu sen hiç bilmedin
Ellerim ellerine bir türlü erişmedi
İnanki can güzelim bunu sen hiç bilmedin
*
Sevdanın ırmağında kapıldım sellerine

Aldığım her nefeste yokluğun soluyorum
Yolunu beklemekten usanmayacak ömrüm
Yorgun düşse de kalbim seni hep bekliyorum
Kaç mevsim geçer geçsin yılmayacak bu ömrüm.
***
Yasak aşk meyvesisin tadına doyum olmaz

Dün gibi geçtiler gençlik yılları
Ne günler yaşayıp geçti bu ömür
Dört mevsim sonunda bitti ayları
Aheste aheste geçti bu ömür
***
Acılardan acı gördük dünyada