Ruh Revan Şiiri - Sadık Kocabaş

RUH REVAN
Yıkıldı köprüler, koptu son halat,
Gözümde küçüldü mülk ile saltanat,
Ruhuma dar geldi süslü kainat,
Sükûtun gölüne dalmaya geldim.

Yüreğim bir sahra, vaha aramam,
Kırıldı tarağım, zülfü taramam,
Artık bu mecliste işe yaramam,
Varlığı yoklukta bulmaya geldim.

Kapandı kapılar, söndü kandiller,
Lâl oldu ağızlar, sustu bülbüller,
Kurudu bahçemde açan tüm güller,
Hicranın rengini çalmaya geldim.

Yabancı bir histir artık her durak,
Gidilen o menzil benden çok ırak,
Elimde bir asâ, sırtımda hırka,
Kaderin mührünü almaya geldim.

Ne bir dost selamı, ne sahte gurur,
Zamanın çarkları içimde durur,
Dalgalar yorulur, sahile vurur,
Ezelî borcumu salmaya geldim.

Kalemsiz Şair’im, özümdür ferman,
Yaralı gönlüme kendimim derman,
Savruldu rüzgârda kalmadı harman,
Huzurun koyunda kalmaya geldim.