Rücu Şiiri - Ömer Yücekaya

Ömer Yücekaya
141

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Rücu

"denize küsmüş martılar kendini çöle vurup ölüyorsa
denizin dalga dalga çöle akma zamanıdır
yok eğer akmıyorsa
bilsin ki an, denizden vazgeçme anıdır”

Ölümcül bir cinnet tüfek çattı beynime
Nal seslerinin korkutan gürültüsü ile
içimden deli taylar geçti
Vahşi otlar sardı bahçemi
dalıma kara kuzgunlar kondu

Fırtına vurmuş ağaçlar gibi içimde bir şeyler çatırdadı
Yıkıldı kendi ellerimle kurduğum, o firuze gök kubbe
Zehirli atık gibi içimden sızdı sevgin
Adına aşk dediğim bu cehennem soğudu

Sen kefenleyip gömdün ya bizi, kalbinin süveydasına
Kendi kanımı kızılcık şerbeti niyetine içirdin ya…
Çivi çiviyi söker deyip te
söktün ya kaldırımlardan gölgemizi
Boyayıp dudaklarını cinayet kırmızıya
resimlerimizi bir bir yaktın ya…

Bende uçurumlardan uçurum beğenip
avuçlarına düşmekten
İşgal edilmiş bir ülke gibi
her cephede seninle savaşmaktan
Kabahatli çocuklar gibi yüzümü yere döke döke
kapına gelmekten vazgeçtim

Bir martı sırtını dönüp te denize
nasıl yürürse çöle
Yada bir çocuk nasıl iterse memeyi
o minik elleriyle
İşte öyle…
Vazgeçtim senden!

Dişine kan değdi sevdamın
Kafamı taşlara vura vura
çıkardım o vampir yarasayı beynimin dulda sından
Uyandırdım içimdeki o miskin celladı
Çözdüm öfkemin bukağı sını
Senin o karanlık mahzenlerinde, isli meşale gibi yanmaktan
vazgeçtim!

Sakın…
Sakın sadakatsizlik sayma bu eylemi
Kahırlı bir sürgün, kanlı bir rücu bu!
Ölüme de, sürgüne de eyvallah deyip
gözlerimin buğusundan sildim siluetini
Gülüşünden…
Öpüşün den…
Çocuklar gibi küsüş ünden
vazgeçtim

Rüzgarıma tembih ettim artık saçlarına esmez
Ateşimi külle dim sana bir kıvılcım bile düşmez
Hedefine tutsak mermi gibi sana yol alıp
yaralı köpekler gibi senin peşinden sürüklenmekten
Kukumav kuşu gibi yedi yirmi dört seni düşünüp
her yangının isinde seni aramaktan
vazgeçtim

Artık bende, herkesin gördüğü gözlerle görüyorum seni
Hiç düşünmüyorum senin beni düşünmediğin gibi
Kalbimin bile ritmi değişti
Eskisi gibi atmıyor sen, sen, diye
Nirvanaya ulaşmış bir budist gibi
inzivaya çekilmiş bir rahip gibi
Bu Allahsız, bu kitapsız aşktan
vazgeçtim

Deniz gözlüm derdin ya…
Gözlerimi ateşe verdim!
Mavi’den griye döndü gözlerimin feri
Şimdi saçların, ellerin…
Her şeyin artık kül rengi

Ömer Yücekaya
Kayıt Tarihi : 14.8.2019 21:34:00
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!