Rojava Şiiri - Nafiz Karak

Toprak kokusu barutla karışır burada
ama yine de zeytin ağaçları inatla yeşil
her dalında bir kadın ismi saklı
her kökünde yarım kalmış bir ezgi

Dağlar suskun, fakat gözleri açık
Fırat akar, yaralarını yalayarak
taş üstüne taş dizerken eller
“burada ölmek de yaşamaktır” der sessizce

Kobani’nin soğuk gecelerinde
bir avuç genç, bir avuç ışık
tüfek namlusu değil, umut tutuyorlar
parmak uçlarında yarınlar titreşiyor

Rojava,
sen bir coğrafya değil, yaralı bir sözcüksün
dillerden düşmeyen, ama haritalara sığmayan
kadınlar seni omuzlarında taşıyor
erkekler senden utanarak büyüyor

Sen hâlâ ayakta duruyorsun
bir çocuğun çizdiği güneş gibi
kenarları biraz yamuk
ama yine de…
tutuşuyor.

Rojava,
ne çok yandın
ne çok yeşerdin.