Eylüldü... Bembeyaz gemi dönüyordu
Gitgide büyüyordu gövdesi, direkleri
Üşümüş, özlemli yolcular vardı güvertede
Birer deniz feneri misali gözbebekleri
Adam rıhtımdaydı, gemi yanaştı
Atıldı ipler, uzatıldı merdivenler
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bekletenlerle bekleyenlerin bitmeyen savaşı....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta