Artık..
Yüzleri kızarmıyor..
İnsanların..
Yalan söylediklerin de..
Kendi yüzlerinden..
Daha orijinal..
Taktıkları maskeler..
Artık..
Eskisi gibi..
Sözler senet değil..
Kıyafetler temiz ama..
İçindeki insanların..
Zihinlerinde kir..
Artık..
Sızlamıyor burunlar..
Yüreklere dokunan..
Olaylar karşısında..
Satılıyor onurlar..
Çıkarlar çarşısında..
Artık..
Kimse kimseye..
Hiç güvenmiyor..
Kimse kimseyi..
Candan sevmiyor..
Kullanılmadığı için..
Vicdanlar yosun tutmuş..
Kalpler sevgi yerine..
Kibirle dolmuş..
Biz zaman dilimi ki..
Bencillik padişah..
Yüzsüzlük vezir..
Bir toplum hayadan..
Uzaklaşınca..
Her şey..
Ne kadar çirkin..
Ne kadar..
Rezil..
Ayhan M.
Kayıt Tarihi : 17.08.2026 08:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!