Renklerin Ötesinde Sen Şiiri - Can Elif

Sen bende maviyi gördün,
ben sende kelimelerin yetmediği
bir sükûneti…

Gülüşümde bir yangın bulmuşsun;
ben senin gözlerinde
gecenin en ince yıldızını gördüm.

Sen beni renklere sığdırmışsın,
oysa ben seni
hiçbir renge benzetemedim.
Çünkü bazı güzellikler
ancak bakınca anlaşılır,
adını koyunca eksilir.

“Mavi bir sırdın” demişsin…
Belki de ben de
seni içimde öyle sakladım:
kimsenin bilmediği,
kimsenin dokunamadığı
ince bir his gibi.

Ve şimdi anlıyorum;
mavi ne gökyüzüymüş,
ne deniz,
ne de uzakların sessizliği…

Mavi,
senin bana baktığın o anmış.

Ben o anı sevdim.
Sessizce,
incitmeden,
bir çiçeğin sabaha açılışı kadar usulca…

Ve eğer bir gün
bana hangi renksin diye sorarsan,
cevabım yine aynı olacak:

Ben senin baktığın yerde
güzelim.