Renkler Şiiri - Nizamettin Selvi

Yalnız kara kalemle çizilmiş olsa bile
Yine dönerdi başım gözlerinin cevriyle
Bir kalem bir sanata gözlerinle dönüşür
Sana dokunamayan renkler bir yerde üşür
Hattatların elinde çizilmiş dudakların
En güzel müjdesinin sökerken şafakların
Rüzgarların elinden düş çalardım her akşam
Bir seni tutmuyordu tamamını toplasam
Hayrete düşüyorum yüzünü her görmemde
Böylesini cihanda göremedim görmemde
Ahenkle bakıyorsun sanki can veriyorsun
Şimdi sen yüreğimde taşıdığım bir korsun
Gözlerin yetmez gibi başka bir dert gülüşün
Başrolünde sen varsın beslediğim her düşün
Güzeller bahçesinin en nadidesi sensin
Gözlerin kendisine tahtalardan taht beğensin
Gül suyuyla yıkanmış arınmış bir mendilsin
Mendilin kalbindeki nazenin karanfilsin
Birde yüzünde yanan çeşit çeşit renkler var
Kim diyebilir sana bu cihanda denkler var.