Remziye Akça Şiirleri - Şair Remziye Akça

Sadece sen vardın resmimde
Yetiyordu aslında bana bir tek sen.
Ektiğim fidanlar gönlümde yeşermiş
Senin gelip sulamanı beklemekteydi.
Maksadım sadece güvenebilmekti.
Lakin senin resminde benim yerim yoktu.

Şarkılar "gitme"lerle örülü,
Gönlümüz hep gitme demekte.
Lakin dilimiz "git" diye haykırır olmuş
Git-me, zor olmasa gerek, git-me

***

Vermek, hele ki hayattan vermek zordu, bilirim.
Oysa zorluğun altındaydı çoğu zaman güzellik.
Hayat lirik bir şiir gibiydi bazen,
Kahvesine kafiyeler damlatılan,
Acı bir Türk kahvesinden farksız,
Ne yolu belli ne sonu; suyun aktığı gibi tarafsız.

Senmişsin kapılarımı açacak,
Esmekten yorulduğumda elimi tutacak
Nice gizli rayihalara ışık tutacak

Seninle başlayacakmış milat,
Elim ancak senin elinin dokunduğu yerlere gidecekmiş

Kuş gibi çırpınışlarımı görmedin mi
Gönlümdeki kelebeklerin sana doğru uçuşlarını seyretmedin mi
Gözyaşlarımın her düşüşünde kanattığını görmedin mi

Hiç mi sevmedin, hiç mi acımadın
Hiç mi canın yanmadı beni yakarken

Pencereden kuş sesleri geliyor,
Hafif bir toprak kokusu ve bir fincan çay,
Tüm gün ışığı evimde,
Ve elimde senin fotoğrafın…

Fonda Göksel Baktagir çalınıyor,

Yarınla dünün arasında koskoca bir dünya
Arşla yer arasında bilinmeyen bir sır
Şahitlerle örülü bir mahkeme
Aşkın yalanla doğrunun arasında savaşı
Misafirken ev sahibi olma davası
Aklın alamayacağı zıtlıklar alemi

Oralarda bir yerlerde demişti doktor,
Zayi etme bu akıp giden
Telafisi olmayan ömrü.
Anlayamamıştım bu sözün kıymetini.
Neden bu kadar kıymetli ki zaman derken olmuştu olanlar…