Refikada Sen Şiiri - Can Elıf

Kalp ruhla takas olur mu bir akşam vakti,
Refika’da seni andım rakının şahitliğinde.
Sekliğine kaldırdım kadehi, sevgili,
boğazımda düğümlenen bir “şerefe” ile.

Takas kabul etmeyen tek hakikat
koşulsuz sevgiymiş meğer.

Ne Elif gibi dimdik çiçek açabildim,
ne kırık omurgamla doğrulabildim.
Ciğerimi kalbime değişirim sandım,
eksik olanın yükü daha ağırmış.

Kanadı kırık kuşun
göğe duası olur sadece.

Seninle açan sabahları hatırladım;
dik durmayı,
insanın sırtını kendine yaslamasını
senden öğrendim.

Başaramadığım ne varsa
iki sek rakının buğusuna bıraktım.
Masayı dile getiren içki miydi,
yoksa suskunluğumuzun ağırlığı mı?

Gözlerimde akşamdan kalma bulutlar,
içimde yarım kalmış bir şehir.

Refika’da başlayan hikâye
Tingiriste sürer mi bilmem;
ruhum seyyah, yüzümde acı bir tebessüm.
Belki bulutlar dağılır,
belki de gece kalır içimde.

Zemheriden çıktım ben,
fırtınalardan geçtim,
yüreğimdeki yağmurlarla büyüdüm.

Bak gülüşüme—
orada hâlâ sana yazılmış bir şiir var.