Dağları dumanlı, yolları ıssız,
İşte benim köyüm, o Demirören!
Gözeler kurudu, dağları yalnız,
Kurda kuşa kalmış, vay Demirören!
Bir gece yarısı düştüm yollara,
Cebimde kırık bir düş, dilimde sitem.
Geçtiğim sokaklar yabancı bana,
Şu koca şehirde kaldım bir senem...
Zamanı geldi şimdi bizim ellerin,
Neşesi, huzuru, coşkusu boldur.
Gönülden gönüle uzanır yolun,
Gurbetin yükünü kalbimden kaldır.
Cahile baldır dünya, tadı bitmez sanılır,
Hevesin şerbetine kanar da aldanılır.
Âlimin gözünde ise yıkık bir harabedir,
Bilir ki bu debdebe, sadece bir gecedir...
Ellerin nasırlı, dizlerin yorgun,
Terin akar gider toprağa baba...
Yılların yüküyle duruşun durgun,
Sığınırım ulu çınara, baba.
İlk kelime, ilk hece, ilk sözcüğü,
Sen öğrettin bana, sen öğretmenim.
Aydınlığa açılan o ilkgöz ağrısı yolu,
Sen öğrettin bana, sen öğretmenim.
Bahar gelir burcu burcu kokarsın,
Çiçek açar dağlar, dalar gidersin.
Coşkun nehir olup bende akarsın,
Gönlüme bir cemre düşer, gülersin.
Açıldı kapısı mutlu yarının,
İki can bir oldu, kuruldu yuva.
Gözlerde sevinci var ilk baharın,
Yükselir göklere içten bir dua.
"El elin eşeğini türkü çağırarak arar" atasözümüz üzerine Hayaloğlu mahlasınla kaleme aldığım şiir:
Derdimi döktüm de şu karanlık geceye,
Millet gırgırında, kendi aleminde...
Benim içimde koca bir dağ devrilmiş,
Kiminin umurunda, kiminin dilinde...
Ağır ağır söndü içimdeki har,
Bir devir kapandı, bitti bu masal.
Ne bir ümit kaldı ne de bir bahar,
Bozuldu antlarımız, kırıldı dalım
Oysa ne fırtınalar devirdik birlikte,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!