Rasih Yılmaz Şiirleri - Şair Rasih Yılmaz

0

TAKİPÇİ

Rasih Yılmaz

bir mevsim dönüşürken diğerine,
altın sarısı geçişleri
karanlığa hapsediyordu toprak
-ki toprak aşktan önceydi
hep aynı vedada kaldığımı gösteriyordu
kaybolduğum mor kuytuluk

Devamını Oku
Rasih Yılmaz

bir resmin peşi sıra ‘ıslak adımlarla’ aranan ne varsa
-aşka, yani sana dair-
kaybettiğim bütün yüzlere denk düşürüyordu yokluğunu…
/hiçbir ayrılık güzel değildi ölüm kadar. oysa ki
güzel olur derlerdi ‘eylül ölümleri’/
bu yüzden olsa gerek, git de diyemiyorum..kal da.

Devamını Oku
Rasih Yılmaz

anlamsızlıkların namlu ucuna verilmiş öldürücü kurşunum,
açıklanamayan korkularımın çıkış noktası,
bir bakışa hapsolabilen sarhoş gülüşüm…
aynada yanarken yüzüm
ben
yüreğimle ödüyordum

Devamını Oku
Rasih Yılmaz

kaybolacağım beyazın
derinliğinde
sen beni gümüş
yüreğimden tanıyacaksın
şövalyeler olacak
etrafımda

Devamını Oku
Rasih Yılmaz

öznesi
kaybedişi
olan bir cümlenin
son noktası duyulan ‘keder’ sesi
elveda ise
Dila’nın dudaklarından dökülen

Devamını Oku
Rasih Yılmaz

suya değil ateşe yazı yazmak bizimkisi
düşünde yanıp ateşin
külünden can çıkartmak yaptığımız…
kavrulurken yangınıyla yüreğin
dans ederken kızılların ciniyle
ateşin teridir içtiğimiz..

Devamını Oku
Rasih Yılmaz

öyle bir kabustu ki
sen yoktun…
hasret yanımıza değil,
tam içimize düşmüştü..
ölümün girdabına kapılıyorduk
sen acı içinde

Devamını Oku
Rasih Yılmaz

çıplak bakışlarını kaybetmiş şehrin
sokaklarındaydım
yoktun
yalnızlığın infilakıydı şakaklarımda patlayan
ziyan bir zamandı harcadığım
tramvaylar geçiyordu özlemlerimin içinden

Devamını Oku