fotografın yüzünü ters cevirip yırtınca anlıyorsun hayatın ne kadar önemsiz oldugunu cunku gunun birinde yüzüne bakıp bakıp daldığın fotoğrafın gün geliyor yüzüne gene bakamıyorsun işte o an hiçbir şeyin önemi yada hükmü kalmıyor ay kadar parlak gelen o fotograf sana hicbir anlam vermiyor karanlıktan ibaret ve hicbir zamanda aydınlanmayacağını biliyorsun hayat bu kadar acımasızken birşeye anlam yüklemek ne kadar saçma değil mi belki de sen o cercevedeki insanlara zamanında büyük değerler verdin büyük anlamlar tasıdın ama iste gün geliyor o fotografa bakamıyorsun bile cünkü baktıgında biliyorsun ki o sızlamayla beraber olan acımasız bosluğu iliklerine kadar hissedeceksin peki hiç düşündün mü karşı taraf bunu yaptı mı muhtemelen yapmamıştır oysa sen sana bu kadar değer bile vermeyen bir insan icin kendini heder keder ediyorsun. Ya da bir zamanlar yüzlerine bakıp sevgiyle gülüştüğün insanlar günün birinde yüzüne bile bakamadığın çünkü baktığında sızlamalı nefret oluşturacak insanlar oluyor belkide o an düşünüyorsun ki günün birinde nasıl yakındık o gün neden böyle hissetmedim bu yüzden herşeyi anında bırakmak lazım.
Nasıl unutmuşum beni sevmediğini
Kaç gece kaç sabah,
Öldürmüşüm sen diye
Oysa ne senle bir gece,
Ne de senle bir gündüz vardı
Yarayı kanatan vardı sendin
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!