Ramak kalır Şiiri - Dağlar Özügüç

Yaşamın vadesine kim ne kadar ömür biçebilir
Bileti kesilmiş otobüsünü bekleyen bir yolcudur
bu ömür
Ne zaman geleceğini ancak yaradan bilir
Duraklar kalabalık, yüzler birbirine yabancı
Kimi aceleci, kimi yorgun, kimi suskun bir sancı
Ellerinde hayal bavulları ağzına kadar dolu
Ortada gelenleri odalarına yerleştirmeye calışan
bir hancı
Kimi yarım kalmış sevdalar sığdırmış gönlüne
Kimi “daha vakit var” deyip atmış ihtiraslarını
hayal bavuluna
Oysa odasına alınanlar bir daha dönmez ki geri
Bir ılık rüzgâr eser Firdevs cennetinden
Ne bir vedaya izin, ne gözyaşına mühlet kalır
Amellerine göre tasnif edilir hayatlar
Artık bu son mahfildir kalan yerinde kalır
Zor ama vuslata da ramak kalır