Rahmetin İçinde Şiiri - Seyrani Göl

Kapıyı aradım uzun zaman,
oysa kapı yokmuş.
Eşik sandığım yer
içimdeymiş.
Girmek için eğilmedim bu kez,
çünkü içerisi
çoktan bendeymiş.

Bir belirti yoktu,
bir iz de.
Rahmet
gecenin sessizliğinde bulunurdu.
Ne adım soruldu
ne hikâyem.
Bilinen her şey
unutuldu.

O an anladım:
Aramak, uzakta sanmaktı.
Uzaklık
benliğin ölçüsüydü.
Secde artık
bir hâl değildi,
bir mesafe de.

Nereye baksam
aynı yakınlık vardı.
Ne istedim
ne korktum.
Çünkü istemek de
korkmak da
iki ayrı perdeydi.

Perdeler kalkınca
ben de kalmadım.
Kalan,
kalmak zorunda olmayan bir yakınlıktı.

Şimdi geçip giden bir kulum:
ardımda iz bırakmayan,
önümde kapı aramayan.
Rahmetin içinde durup
ona girdiğini bile
kendinden bilmeyen.
S.GÖL