Rabbim'e Sığınış Şiiri - Afşin Dualı

Düştükçe yorgunluğum arttı,
Sabrettim, Rabbim'e sarıldım.
Düştüm, artık kalkamadım,
Yollarımda yine daraldım.
​
Karanlık çöktü ruhuma yavaşça,
Bir ışık aradım sessizce ağlarken.
Kırık kanatlarım çırpınır boşlukta,
Kendi kendimi, yaralarımı sararken.
​
Rabbim beni yalnızlaştırdı,
Ki yeniden kalkıp daha güçlü olayım diye.
Her düşüş bir ders, her yara bir iz,
Ruhumu yeniden, silbaştan kurayım diye.
​
Şimdi ayağa kalkma vakti geldi,
İçimdeki yangın küle döndü çoktan.
Yalnızlık bir durak, varış değilmiş,
Kurtuldum artık, o bitmeyen yoktan.
​
Rabbim beni yalnızlaştırdı,
Daha güçlü bir "ben" için...
Sadece O'na sığındım,
Yeniden başlamak için.