Püf Çiçeği Şiiri - Esen Akyel

Elime aldım seni, dünya sandım
Sarıydın önce, güneş gibi inatçı
Sonra beyazladın, yaş aldıkça
Tıpkı benim saçlarım gibi

Bir nefes...
Ve bin parça oldun
Kim nereye savrulursa
Hiçbirine "kal" diyemedin

Topraktan geldin, toprağa gidiyorsun
Arada bir rüzgârın misafirisin sadece
Tutmak istediklerim hep böyle değil mi?
Sıkınca kaçan, bırakınca uçan

Biz de böyleyiz işte
Bugün buradayız, yarın toz
Adımız kalır belki bir çatlaktan
Ama biz... biz dağılır gideriz

Korkma ama
Dağılmak da bir varoluş
Bin yere tohum bırakmaktır
Hiç görmediğin bahçelerde açmak

Üfle beni
Ben hazırım gitmeye