Polyana Şiiri - Salih Karaaslan

yaklaşsam sana,
bir adım geri atıyorsun.
yakını göremiyorsun, biraz yaş aldık.
kulaklarım iyi duymuyordur mutlaka,
o yüzden sesini yükseltiyorsun.
pek uzak kaldık.

uzansam ellerine, irkiliyorsun.
konuşmaya mecalin yok,
sevdiğini söylemedin hiç?
bilmesem şöyle derdim:
'galiba sevmiyorsun'

içimdeki palyaço kendisine gülüyor.
birşeyler mi aydınlanıyor, gündüzün ortasında?
bulutlar kararıyor bir farkındalıkla
ve polyana ölüyor