Ben Son İstasyonda Tek İnen Yolcuydum.
Uzak Şehirlerden Gelmiştim.
İçim Geçmişti Ama Umutluydum.
Beni Karşılayan Biri Var Olacak Diye.
Son Durağa Geldiğimde;
Basamaktan Adımlarımı Yavaş Yavaş Atarken
Etrafıma Bakındım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta