Perihan Pehlivan Şiirleri - Şair Perihan ...

Böyle yaşamak,
Kaderin olmamalı.
Açılan ümitlerin,
Son gül yaprağı,
Kırılan kalbin;
Vay vay çanağı.

Üç kız çocuğu,
Yaşları; ik buçuk yada üç.
Çığlıklar atıyorlar,
Koşuşurken, salonda.
Sanki dostlukları,
Atalarından kalma.

Ankara’nın en tepesi
Çankaya’dan da ötesi
Orman, doğa ve kuş sesi
Huzur dolu her köşesi
Ne güzel Or-An sitesi

Eşe, dosta
Ağaçta açan yaprağa
Kundakta ki; çocuğa
Kafesteki, kuşa
Merhaba!

Mani:


SELAMUN ALEYKÜM BİR DE MERHABA
BU ÇATI ALTINDA BİR DOST,AKRABA
GÖNÜLLER YAPMADAN GİRME TURABA

Kavak olsam serine
Salınıp dursam yeline
Hatırını soran birine
Tanık olsam güldüğüne
Yapraklarım olur haşır, neşir
İçim derdinle depreşir

Yeşil yaprak,
Dalda, kırmızı kiraz.
Bak, işte geldi yaz.
Asma, yeşillenmiş.
Zamanı var, biraz.
Ekşilerin sultanı vişnede,

Kırk derdim varsa, otuz dokuzu sen,
Kırkıncısı, senle dolu olan ben.
Şimşek çakar, gök yarılır ya aniden,
Bulutlardan süzülen, yağmur gibi ben.
Gün vurduğunda, yedi renge bürünen sen.
Yerler ıslanır, kirler aklanır.

Kuzum
Toprak kabarır
Filizlenir canlar
Neşe saçar çiçekli bahar
Asırlar geçer yazlı kışlı
Bedenler genç, yaşlı

Çarşının tam orta yerinde
Bir biz,nasırlı elinde
Bal mumu ipliğinde
Çekiç, örs, tahta masanın üstünde
Deriden önlük dizinde
Tek oda, kuyruklu odun soba