Hayat, oyun içinde bir oyun;
Başrolde daima insan.
Bazen dost yüzüyle çıkar,
Bazen de en sinsi düşman.
Rolü biten çekilir usulca,
Perde iner, susar zaman.
Daima alkışı alan değil,
Ödülü alır en güzel oynayan.
Sanmayın her gülüş içtendir,
Her söz gönülden gelir.
Kimi çıkarının peşinde,
Kimi mecbur, sapmaz yolundan.
Ağaç misali insanoğlu,
Meyvesiyle anılır her zaman.
Çürükse altına düşenler,
Ağaçta sorumludur onlardan.
M. ÖZGÖREN
Kayıt Tarihi : 6.07.2026 01:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!