Pencereden bakıyorum.
Bağrından koparmış yapraklarını tutamamış sözünü
Takvim yaprakları süzülmüş özünden
Ürkmüş ,savaşmış ,asılmış, solmuş…
Kimse fark etmemiş ihtiyar ağacı…
Pencereden bakıyorum.
Türkülerini söylermiş güller her baharda
Mil çekilmiş güneş göğsünden sonra
Sözlerini kaybetmiş yüklemini, solmuşlar bir kış günü
Bulamamışlar güneşini, düşmüşler kaldırımlara…
Pencereden bakıyorum.
Heybemizde mutluluk erzakımızmış
Kapatmışız gözlerimizi düşlerin renginden madalya takmışız
Şarkıların iki yakasında gülüşlerimiz eşlik edermiş
Işıl ışıl günlerimizin ayak izleri kalmış
Pencereden bakıyorum
Bir ay doğar ağlatır geceyi
Ay’a bakıyorum yıldızların ağıtını dinliyorum.
Pencereden bakıyorum
Merhem olmaz paslanmış bakışlarımıza yanık anılarımız
Ağacın gölgesinde, güllerin şarkısından çok uzağım artık!...
Kayıt Tarihi : 14.1.2026 10:07:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!