Pembe Izdırap Şiiri - Bekir Şahin 2

Bir çocuğun bisküvi yemesi gibiydi ellerin
Kırıntıların, ben…
Keşke dudaklarından kalbine insem…

Ressam, almış fırçasını eline
Gül bahçeleri çizmiş
Ve bir deniz bırakmış gözlerine

Bilesin, gülüşüne kamp kurdum
Orta Asya’lardan göçtüm, ama
Yüreğin benim öz yurdum

Bana da biraz izin versen
Okşadığın sırnaşık kedi gibi
Göğsüne azıcık sokuluversem

İnceldiği yerden kopuyor şiir
Saçlarını karalamaya başladığımda
Her zaman bir sıfır yeniğimdir

Bir göçmen kuş geriye dönmüyor
Öyle bir yakıyorsun ki
Üflüyorum sönmüyor

Tutuştuğum köprüden geçemiyorum
Canım seni çekiyor
Nefesini içemiyorum

Oyalanıyorum birkaç kırık çubukla
Eşeliyorum, sürtüyorum…
Ve yaşıyorum bıraktığın üç beş kabukla

Kokun yine sıvandı içime
Tüm organlarıma yayıldı aşk
Izdırabım pespembe