Pazar Demek Şiiri - Mustafa Alp

pazar sabahı doğar güneş ağır ağır,
sokaklar uykulu, kediler köşe bucak.
bir sessizlik çöker mahallenin üstüne,
sanki zaman bile esner, uzanır biraz.

çaydanlık kaynar ocakta, camlar buğulu,
annem mutfakta, babam balkonda.
ekmek kokusu karışır sabah serinine,
hayat yavaş akar, acele yok o anda.

pazar kurulur köşe başında erkenden,
tezgahlarda domates, biber, patlıcan.
satıcı bağırır. abla taze, gel bak.
sesler karışır kuş cıvıltısına, rüzgara.

bir amca tartar elmayı, ağır ağır,
bir teyze seçer maydanozu tek tek.
pazarlık olur, gülüşmeler karışır,
hayatın en sade hali çıkar ortaya.

çocuklar simit peşinde, balon hayalinde,
ceplerde bozukluk, gözlerde umut.
bir dondurma, bir oyuncak dünyadır onlara,
küçük sevinçler büyük mutluluk olur.

öğleye doğru kalabalık dağılır,
torbalarda akşamın yemeği saklı.
evlerin yolu tutulur yorgun ama mutlu,
bir telaş kalır, bir de sıcaklık.

sofralar kurulur, ekmek bölünür,
bir tas çorba, bir tabak pilav.
en güzel yemek değil belki bu,
ama en çok doyan yürek olur.

öğleden sonra sessizlik çöker yine,
bir rehavet, bir tatlı uyku.
televizyonda eski filmler döner,
zaman ağır ağır yürür, yavaşça.

akşam olunca sokaklar serinler,
gün kızıllığını bırakır ufukta.
bir pazar daha geçer gider hayattan,
anılara karışır sessizce.

pazar demek biraz durmak demek,
bir nefes almak, kendine dönmek.
yarınların koşusuna ara vermek,
hayatı hissetmek, şükretmek demek.