Hayatımda yok ne bir dost ne de bir yoldaş,
Odamın duvarları vefalı bir sırdaş,
Aşka paydos dedim ben arkadaş.
Ama seviyorum bağımsız hareket etmeyi,
Dilediğimce gezip eğlenmeyi,
İşte ben de böyleyim arkadaş.
Düşmezsin eğer tuzağı görürsen,
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Yorumunuz için teşekkür ederim Birol bey. Şiirimi okumuş olmanız ve ilginiz beni memnun etti. Saygılarımı sunarım.
Ne yalnız kalmayı severim, ne yalnız bırakmayı. Mecburiyetten ihtiyaç hasıl olursa ve tercih meselesiyse o başka. Bu devirde dost , arkadaş da kolay bulunmuyor. Tek başına yaşanan sadece ölümdür.
Birol Hepgüler.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta