Paslı çivi Şiiri - Dağlar Özügüç

Bir odanın kapısını çekip çıkmak
Bir daha arkaya bakmadan gitmek
Hiç kolay şeyler değil
Asıl acı olan
Severken gitmektir
Elin kapıda, ruhun içeride kalır
Çünkü o oda
Sadece dört duvar değildir
İçinde gömülmüş geceler
Adını unuttuğun anılar vardır
O odada bıraktıkların
Kalbine saplanmış
Paslı bir çivi kadar can acıtır
Belki sen kapıyı kapatırsın
Ama karanlığın seni bırakmaz arkanda kalır
Gittiğin yere kadar taşınır enkazın
Ve artık senin sadık bir gölgen vardır