Gençtik, fokur fokur kaynardı kanımız.
Sokakları el ele koşar adım arşınlardık
Güneşin yakıcı koynuna atılırdık aniden
Yanmazdık,aşkımızın gölgesine sığınırdık
Demir gibiydi sevgimiz,sarsılmaz ve ağır
Yazık
Kirlenmiş,pas tutmuş,şimdi kırılmaya hazır
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta