Kendimden söz etmeyi sevmem. Yazdıklarım yeterince gürültü çıkarıyor.
Yuh’la beni, öldür,
Beni taşla ama olmasın bi başkası;
Fazla dışında kalma, gel bu aşka sığ...
Ardında ben varım şu aşk dağının;
İster geriye git ister aş şu dağı.
Senin için topladım envai çeşit kumaşı
Aşkla yaşar can; düşün ki bir solucan, kum; aşı
Bu şiir senin için rahat bir uyku marşı
Sen rahat uyu diye dolaşıyor uykum arşı
Yine de yetmez, sakın sıkılma anlatacaklarımdan
Daha aşkı sığdıramadığım kap kacaklarım var
DELİ DAHİ
Aklın bir cebinde şeker taşıyor,
Öbür cebinde kıyamet.
Bir şeyi severken ya dünyayı kurtarıyorsun,
Ya da masayı deviriyorsun, ortası yok.
Gülüşün matematik bilmez ama her şeyi çözer.
Aşk dedikleri hem kör hem de zor; kusuru yok.
Sevilen mutlu, sevilmeyip seven üzülüyor.
Sana varmayayım diye taşlar düzülüyor;
Nereden başlarsan başla, varamazsın; fuzuli yol!
Hırs bir toz bulutu, hırsımı yuttum.
Vah kalbim, ah safım benim; gerçek mi sandın?
Bu oyunlar böyle tatlı tatlı sürecek mi sandın?
Ya sen ellerim? Sıcak bir avuç içine kandın!
Kavruluyordun kendi yağında, donakaldın.
Peki ya gözlerime ne demeli? İndirdi perdeleri.
Gözlerindeki ışıltıya baktı, dedi ki:
Şu zaman gibi aşk da geçer miydi?
Yoluna serilsem ezer geçer miydin?
Kalbin bu büyük aşka yeter miydi?
Mecnuna:
‘’Halim senden beter midir?’’ diye sorsam…
Beni alnımdan öper miydi?
Mart daha mat, ışık hüzmesinden eser yok odamda
Zamanın solgun soluğu çarpıyor duvarlara,
Sesim yankılanmaz, rüzgâr bile suskun,
Geceden devraldığım hüzün, sabaha kadar burada.
Her kelimen bıçak sırtıydı bana,
Şimdi sustuğun her an kan kaybediyorum.
Güneşin alaşağı ettiği bir gecede sevdim seni.
Karanlık, göğün bütün kapılarını kapattığında.
Ben içimdeki son kandili söndürmüş,
Sabahın adını bile unutmuştum.
Tam da o vakit,
Senin her yerini sevmişler, en çok da gülüşünü...
Ben kıyısından seviyorum,
Yaklaşınca boğuluyorum çünkü.
Onlar baharında gezmişler,
Ben hep sonbaharında üşüdüm.
Onlar güneş gibi görmüş seni,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!