Parmak Uçlarımda Sen

Sanki parmaklarının ucu bir uçurum,
Diz çökmüşüm eşiğine, ellerini tutuyorum.
Saçlarının kıvrımında dolanan o rüzgâr,
Gelip vuruyor yüzüme, ben seni kokluyorum.
Öyle bir kimsesizlik ki bu, öyle bir gurbet.
Kimse bilmez kalemi, "elin" niyetine tuttuğumu,
Mürekkebin karasında, gözlerini buluyorum.
Hayallerimi, bilmiyorum hangi kuytuda uyuttuğumu.
Cümlelerimin her birinin birer dua olduğunu,
Bilmezler ki ben her nefeste seni soluyorum.

Gözlerin, mısraların arasına gizlenmiş birer mayın,
Hangi kelimeye bassam, infilak ediyorum.
Şu beyaz kâğıt, sanki senin tenin,
Ben bu beyazlığın üzerinde, bir sürgüne yürüyorum.
Adını her yazdığımda, kentin ışıkları sönüyor,
Ben ayazda, sadece senin sesinle ısınıyorum.
Hâlbuki ben seni seviyorum sessiz ve derinden.
Kim çıkarıyor şiir yazdığımı, kim uyduruyor?
Ben sadece parçalanmış bir ruhun enkazından,
Seni topluyorum, seni diziyorum, seni haykırıyorum!

Şiir dedikleri nedir ki?
Yokluğuna iliştirilmiş bir mazeret sadece.
Ben her gece, mürekkep izinde ellerini arıyorum,
Kâğıt yanıyor, kalem ağlıyor, ben susuyorum.
Hangi harfi yan yana getirsem, bir yangın çıkıyor ruhumda,
Parmaklarımın ucunda sıcaklığın, sanki ellerini tutuyorum.
Ben her gece, mürekkebin karasında,
Kendimi kaybedip, seni buluyorum.

Kim çıkarıyor şiir yazdığımı?
Kim yakıştırıyor üzerime bu süslü yalanı?
Şairlik, kelimelerin efendisi olmaktır,
Ben ise harflerin içine sığınmış bir mülteciyim.
Mürekkep değil akan, damarlarımdaki o ince sızıdır,
Kâğıt değil yanan, ateşinle kavrulan deli gönlümdür.
İnsan hiç şiir yazar mı, canı bu kadar yanarken?
İnsan hiç kafiye arar mı, nefesi kesilirken?
Bakma sen "şair" dediklerine, bakma bu kâğıtlara,
Benim her cümlem, aslında senin adının gizli bir duasıdır.

Seni koklamak, bir çiçeği dalından koparmak değil,
Bir uçurumun kenarında nefes almaktır biliyorum.
Özneler sen oluyorsun, yüklemler benim kimsesizliğim.
Ben seni sarıyorum göğsüme, seni kucaklıyorum,
Bir virgül koysam, sanki nefes alışını duyacakmışım gibi,
Bir nokta koysam, dünya başıma yıkılacakmış gibi.
Hâlbuki ben sadece seni seviyorum,
Öyle yalın, öyle gösterişsiz, öyle bir başına.