Parlama Şiiri - Gece Gözlü

​İçimdeki güçten gelir dışımdaki parlama,
Lakin bilmezler; o güç senin adınla başlar.
Bir gülüşün değdi ya ruhuma o gün,
O günden beri ben, eski ben değilim aslında.
​Karanlıktım önce, kimse görmezdi beni;
Işık dediğin, imkansız bir ihtimaldi.
Sonra sen geldin; sessiz, yavaş ve derin,
Bir bakışınla içimde bin güneş açıldı.
​Şimdi herkes diyor: “Ne çok parlıyorsun!”
Bilmiyorlar; bu ışık özünde bana ait değil.
Ben sadece sende bıraktığın izleri taşıyorum;
Biraz senim artık, biraz da senden bir parça...
​Geceleri sessizce kendime dönüyorum,
Soruyorum: “Ya giderse bir gün?” diye.
Çünkü en çok parlayanlar,
En hızlı sönenlerdir bazen...
​Ve ben korkuyorum;
Seni kaybetmekten değil sadece,
Yeniden o dipsiz karanlığa gömülmekten.
Çünkü biliyorum:
İçimdeki güç sensen eğer,
Gidişin, benim sönüşüm olur.
​Belki de bu yüzden bu kadar sessizim yanında;
Kırılmasın diye bu büyülü an.
Çünkü bazı sevgiler haykırınca değil,
İçinde büyüdükçe gerçek olur, anlar insan.
​Geçmiş dediğim artık silik bir iz;
Sen geldin, zaman bile sana alıştı.
Bir dokunuşunla dağılıyor içimdeki fırtına,
Adını andığım an duruluyor kalbim.
​Kendimi sende buldukça anladım;
Sevmek, biraz da kendinden vazgeçmekmiş.
Eğer bir gün susarsam ansızın, bil ki;
Eksikliğimden değil, bu sevginin fazlalığındandır.
​Anlatmaya yetmez artık kelimeler,
Bazı aşklar sadece hissedilmek içindir.
İçimde sen, dışımda o bitmeyen ışık;
Herkes parlamaya bakarken,
Ben içimdeki sana tutunuyorum sıkı sıkı.
​Eğer bu ışık bir gün sönerse...
Sebebi karanlık değil,
Sensiz kalmış bir kalbin yorgunluğudur aslında.