Paramparça Umutlar Şiiri - Güven Tekin

​Gözümüzü dikmiştik güzel yarınlara,
Yürüyorduk el ele, sevda yollarına.
Nasıl kıydın bilmem ki geçen o yıllara?
Bir çırpıda yok ettin bütün umutları.

​Seninle kurulmuştu en güzel hayaller,
Şimdi bomboş kaldı bak uzanan bu eller.
Arkamızdan ağlıyor estiğimiz yeller,
Bir çırpıda yok ettin bütün umutları.

​Beni hiç düşünmedin, görmedin halimi,
Kendi ellerinle bak, kırdın şu kalbimi.
Sessizliğe gömdün sen benim feryadımı,
Bizi hiç acımadan karanlığa attın.

​Ne güzel günlerimiz, ne düşlerimiz vardı,
Seninle bu koca dünya bana dar gelirdi.
Gönlümün sarayında tek bir sultan vardı,
Onu da kendi ellerinle yıkıp gittin.

​Oysa ne heyecanla çıkmıştık biz yola,
Ruhumuz bürünmüştü sevgiyle o mala.
Bir ömür söz vermişken, sığınmışken kola,
Nikah tarihi aldığımız günü de yok ettin.

​İmza atacakken biz ebedi saadete,
Nasıl kurban eyledin aşkı bu lanete?
Yüreğimi düşürdün bitmez bir hayrete,
Gözümüzün nuru olan o günü yok ettin.

​Soruyorum kendime, hiç mi acımadın?
Neden bizim aşkımıza sahip çıkmadın?
Feryadımı duyup da geri bakmadın,
Can evimden vurdun beni, hiç acımadın.

​Biz diye bir şey vardı, kutsaldı gözümde,
Yalan yoktu, hile yoktu benim sözümde.
Şimdi derin bir sızı kaldı özümde,
Bizi hiç acımadan ateşe fırlattın.

​Anlamıyorum, neden kıydın sen canına?
Yakışır mıydı bu sevda senin şanına?
Bırakıp da gittin beni dert kervanına,
Neden böyle acımasızca canına kıydın?

​Neden bıraktın beni bu dertle baş başa?
Yazık değil miydi dökülen bu gözyaşa?
Adını feryat feryat kazıdım ben taşa,
Cevapsız sorularla beni yalnız bıraktın.