Gözlerin papatya;
bakınca bahar düşüyor içime.
Her kirpiğinde bir umut,
her bakışında sessiz bir kal gizli.
Saydım yapraklarını kalbimin:
seviyor, bir daha seviyor,
hep seviyor diye bitti.
Çünkü senin gözlerinde
vazgeçmek yok, mevsim yok.
Güneş bile nazlanır o bakışlara,
bulutlar çekilir aradan.
Ben susarım;
aşk konuşur papatya gözlerinde.
Ne zaman yorulsam hayattan,
bir bakışın düşer aklıma.
Dünya durur,
kalbim yeniden başlar.
Eğer aşk bir çiçekse,
ben adını senden öğrendim.
Ve papatyalar
artık sadece çiçek değil;
senin gözlerinin hatırası.
Ve ben her şeyi unuturum belki,
dünya adını değiştirir zamanla.
Ama papatya gözlerin kalır;
çünkü bazı bakışlar vardır,
insanı ömür boyu sever
ama asla unutulmaz.
Kayıt Tarihi : 29.1.2026 07:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiiri, bir bakışın içimde neleri değiştirdiğini fark ettiğimde yazdım. O gözlere her baktığımda, içime bahar düşüyordu. Sanki dünya biraz susuyor, kalbim biraz daha cesur atıyordu. Yorulduğum anlarda bile, o bakışı hatırlamak yetiyordu yeniden başlamak için. O gözlerde vazgeçmek yoktu. Mevsimler geçse de eksilmeyen bir sıcaklık, kelimesiz bir “kal” vardı. Ben çoğu zaman sustum; aşk, papatya gözlerinde konuştu. Güneş bile nazlanır gibi gelirdi bana o bakışlara; her şey geri çekilir, sadece his kalırdı. Aşkı bir çiçek gibi düşündüysem, adını senden öğrendim. Papatyalar artık sadece bir çiçek değil benim için; senin gözlerinin hatırası. Her yaprağında sevmenin başka bir hâli var. Belki zamanla birçok şeyi unuturum. Dünya değişir, kelimeler eksilir. Ama papatya gözlerin kalır. Çünkü bazı bakışlar vardır; sessizce sever, insanın içine yerleşir ve bir ömür boyunca oradan hiç gitmez.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!