Kalmadı sahnede cıngıllı elbisesiyle boyasından başka kimsesi
Geçti saat, bıraktı dostları, kalmadı kendinden başka seyircisi...
Ağladı kendi haline gözü yaşlı hınçırarak hüzünsü hüzünsü
Karıştı hayat sahnesi bu atmosfer ki hayattaki tek neşesi
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta