Palyaço Ruhlu Şiiri - Sessiz Vaveyla

Bulutlar gizlese de saklayamaz
Ay ışığı sermiş yine tüm hünerini üstüne
Bu ne güzellik böyle...
Özünü bildiğimden mi
Yoksa ay ışığından mı
Bir başkasın bu gece gözüme...
Kokunu bir başka alıyorum bu gece
Papatyalar çoktan kırlara davet vermiş
Ama sen sonbahar dökmüş gibi
Bakma bana öyle derinden
Çekme karanlığına

Bir sen kalmıştın
Huzur tohumunu umutla getiren
Senede bir defa da olsa
Dalgalarınla tenimde süzülen
Dalgın dalgın bakışlarımla
İçten içe yakıp vahşileşen
Yine de yaramdan tuzunu eksik etmeyen...

Ben ki dağların yamacında aylarca sana hasret
Sen ki senede bir defa tenimle buluşan kısmet
Nasıl çekerim bakışlarımı senden söylesene
Vurdukça kayalara hırçın dalgaların
Ay ışığı da kurtarmaz çöktü geceme kasvet...

Ne oldu sana böyle korkutuyor beni duruşun
Dokundukça yakıyor tenimi tadın tuzun
Uykusunu koynuna alan sabaha doğru yola çıktı
Bir ben mi ağır geldim rengini değiştirdi suyun
Ey sırlarını içinde barındıran uçsuz bucaksız Umman
Sen ki gece başka gündüz başka belki koca bir yalan

Ben ki gece uçurum boylarında
Kaç kere nefessiz kalmışım
Ben ki kanayan yaralarımı
Çamurla sıvamışım
Dar geçitlerde kanatmışım ruhumu
Yine de;
Bir mızrak gibi saplamışım kalbime umudu
Ölümlerden geçerken yalın ayak
Dişlerimle ayırmışım kuzulardan kurdu...
Ey gündüz coşkun geceleri suskun Deniz...
Sen kimin palyaçosu oldun da benimle yarışırsın...
Gece başka gündüz başka yüzün değişik ahenk
Bir gözlerim kalmıştı yalanla boyalanmayan
Artık onlara da buluyorum her defasında ayrı bir renk...

Bırak bana rol kesmeyi artık tanımadın mı
Benim ben ... Sen gibi palyaço olan
Gündüzleri cıvıl cıvıl
Geceleri sen gibi mahvolan....
Kaç canın canını taşıyor ruhsuz ruhun...
Beni sorma artık
İçimde ölen ölene
Dışım güllük gülistanlık....
Geliyorum senede bir gün
Onda da olmasın aramızda dargınlık...

Kapat gözlerini karanlığa
Bakma artık sağına soluna
Bir çukur hazırla yanı başında bana
Belki bu gece solar bir papatya
Gelir de kıvranırım yanına...