Özün Aynası Şiiri - Sadık Kocabaş

Özün Aynası
Senin cennet dediğin, bir pazar yeri,
Dürüstlükten uzaktır, kalbinin kiri.
Huri, köşk diyerek, kandırırsın da,
Aşk ehli yutar mı, böyle bir seri?

Şekle bakıp hükmetme, öze bak hele,
Diline bir mühür vur, söze bak hele.
Alın secde görse de, gönül kibirdir,
Allah kanar mı hiç? İze bak hele.

"Haram" deyip durursun, kul hakkı yersin,
Her lafın kılıfı var, yalanı dersin.
Ben bir kadeh içerim, günahı bana,
Sen dünyayı yutarsın, "cennetim" dersin.

Gönül kırmak günahtır, yazmaz mı kitabın?
Nefretle yoğrulmuştur, her bir hitabın.
Bağış nedir bilmezsin, kinin herkese,
Elbet bir gün gelecek, çetin hesabın.

Cübbe giymekle bitmez, içteki yarış,
Kafanda hep hesaplar, sinsi bir varış.
Doğruluktan saparsın, menfaat için,
Hak yolunda sayılmaz, sahte bir karış.

Suskunluğum korkudan, sanma vebaldir,
Suskunluk zalimlere, büyük cevaldir.
Sözü özde bitirdik, mühür heceye,
Bu haykıran sessizlik, KALEMSİZ ŞAİR’dir