Tutunamadım hayata yüreğimle içimdeki özgürlük şiirlerini yazarken özleyemedim seni bir türlü
Ellerim bomboş resmin bile yokken hayalini çiziyorum gözlerimin önüne
Varlığınla yokluğunun arasında sıkışan hasretliğini yazıyorum satırlarıma
Hangi nedenle olursa olsun sevginin büyüklüğünü gökyüzündeki yağan yağmurda ıslandığımda anlıyorum-
İçimde bir fırtına sessizce eser durur kimse anlamaz beni sadece yüzümün gülüşüne bakar acılarım öyle büyük ki
Dev bir uçurumun kenarındayım sanki hasretliğin her yanımdan vurup geçiyor beni
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta