Özlemiyorum Sanma

Bir günüm daha gitti ömrümden..
Ve ben, bir gün batımını
daha izledim yine sensiz..
Özlemiyorum sanma
o güzel gözlerini..
Sanmaki unuttum,
sanmaki hiç düşünmüyorum..
Unuturmuyum sandın seni..
Gözlerin hâla gözlerimdeyken,
ben nasıl unuturum
o güzel günleri..
Düşünüyorumda,
seninle güzelmiş
akıp giden zamanın her saniyesi..
Şimdimi..
Hiç bir şeyin tadı yok sensiz..
Gözlerim uykusuz..
Düşlerim kabus dolu..
Ve duvarlar,
üzerime yürüyor her gece..

Zaman diyorum zaman..
Zaman hiç bir vakit
merhem olmadı yaralarıma..
Ne garip değilmi..
Geçip giden günlere,
ve yaşadığımız herşeye rağmen,
hâla sendeyim ben..
Nedir sence bu duygunun adı..
Aşkmı,
sevgimi,
yoksa kara sevdamı..
Bakma öyle gözlerime..
Bilseydim, zaten sormazdım..
Bilmiyorum sevgili, bilmiyorum..
Karşıma çıktığın,
gözlerinde kaybolduğum,
ve sana rastladığım o gün,
yolumu kaybettim ben..

Yağmurlu bir sonbahar
akşamından sesleniyorum sana..
Duyuyormusun,
sol yanımdaki üç harfin sesini..
Belki bir gün
bir yerlerde rastlayıp,
okursun diye yazıyorum bu şiiri..
Bilmelisin: ben senden
hiç gitmedim, gidemedim..
Ayaklarım:
ayrılığa doğru yol almış olsa bile,
yüreğim hep seninleydi..

Sanmaki sevmiyorum..
Özlemiyorum sanma..
Gözlerim gülümsüyormuş gibi
göstersede kendini:
yüreğime akan,
göz yaşlarım var benim..
Gülüşlerim yanıltmasın...
Göstermiyorum acılarımı..
Kimse görmesin,
hiç kimse bilmesin istiyorum
içimdeki kanayan seni..
Yokluğuna meydan okur gibi,
yaşadım yıllarca..
Yanıl'mışım..
Yalnış yapmışım..
Özlemin ne olduğunu..
Hasretin
asıl isminin sen olduğunu:
yıllar sonra bugün,
sesini duyunca anladım..
Sanmaki sevmiyorum,
sanmaki özlemiyorum,
özlemiyorum sanma seni..