Özlemine Hürmeten Şiiri - Mine Gökşen

Soğuk bir kış gecesinden yazıyorum sana
El ayak çekilmiş sokaklardan
Durmuş sanki hayat, kar tozar uzaklardan
Buza kesse de cümle alem
Sen halâ, kor gibi tütensin yüreğimden.

Bir yıl daha düştü ömürden sevgili
Yılın son günleri, son şiiridir bu
Sensizliğimin bilmem kaçıncı muhasebesi
Gözlerimden akan, bir ömrün bilançosudur.

Aklımda, yüreğimde, ne varsa ötede beride
Topladım bir araya, kaybolmasın diye
Bir ressam gibi dingin
Yeniden ve yeniden çizdim zihnime
Temize çektim gülüşünü, silinmesin izin
Sen benim, yaşanmayı bekleyen, son hikayemsin.

Zihnimde yankılanır halâ sesin
Asırlar geçmiş kadar uzak
Bir o kadar yakın
Ama hep ırak.

Çığ gibi büyüsede içimde yokluğun
Kar kış olup, kuşatsada ömrümü
Acılı bir sızı geçsede yüreğimden
Bıkmadan kucaklarım hasretini, özlemine hürmeten.

Ne zaman düşünsem seni
Görünmez olur, ne varsa yeryüzünde
Sesler susar, saatler durur
Nergisler açar yüreğimde.

Geçmiş kadar bendesin
Ve bugün kadar benimlesin
Sen benim, anlatılmayı bekleyen masalımsın
Özledim desem, düşüp yollara gelir misin.

Sen, akla ziyan düşlerim
Anadan üryan gerçekliğimsin
Sen benim, atmayı bekleyen kalbimsin.

Ne zaman
Soğusa bedenimde yaşam
Ne zaman
Yorgun düşsem, ömrün yollarında
Zamanı büken gülüşünde, çoğaldığımsın.

Ve ne zaman
Kuraklık düşse yüreğime
Duru sularına karışıp
Yağmurunda, sırılsıklam ıslandığımsın.

Notaları kayıp bir ezgi gibi
İçselleştirdiğim yalnızlığımsın
Sen benim, söylenmeyi bekleyen, yegâne şarkımsın.

Belirsizliğe takılı kalmış bir anda
Bir bilinmezin içinde kaybolduğumda
Sözüm bittiğinde mesela
Sözümü sözüne doladığımsın
Sen benim, yazılmayı bekleyen, son şiirimsin.

Yazmaya başladım o şiiri desem
Düşüp yollara, gelir misin.