Özlemek;
adını anmadan
seni anlatmaktır.
Bir şehrin kalabalığında
tek bir yüz aramak,
her akşam
aynı boşluğa bakmaktır.
Bazen bir şarkı düşer geceye,
susar bütün kelimeler.
İnsan en çok
söyleyemediklerine üzülür.
Sen yoksun diye değil,
ben hâlâ seni
içimde taşıyorum diye
uzun geliyor geceler.
Özlemek;
gelmeyeceğini bilip
yine de kapıya bakmaktır.
Ve bazı insanlar,
uzakta değil;
kalbin en derin yerinde
yaşar.
kemalyıldırım
Şiir EmekçisiKayıt Tarihi : 27.09.2026 04:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!