Özlemek Şiiri - Şahin Yavuzkaplan

Bir akşam rüzgarı gibi,
Düşer içime, ağır ağır,
Özlemek…
Bir ses gibi, kaybolan,
Bir iz gibi, silinen…
Ve ben, her an seni ararım,
Bir gölge, bir hayal peşinde.

Gözlerim uzaklarda,
Bir yıldız kayar,
Belki de senin adını fısıldar,
Birden aklımda bir anı belirir,
Bir gülüş, bir bakış…
Ve sen, bir kuş gibi uçar,
Beni hep geride bırakarak.

Özlemek, bir düşe düşmek gibi,
Bir anlık kayboluş,
Ve sonra tekrar uyanmak,
Bir eksiklik hissi,
Sürekli bekleyen,
Beni sarıp sarmalayan,
Bir boşluk içinde kaybolan.

Bir sözcük, bir cümle…
Yaralı bir kalbin derinliklerinde,
Her özlemde biraz daha kaybolurum,
Ve her kayboluşta,
Bir kez daha seni bulurum.

Özlemek…
Bir yolda yürürken,
Adını dudaklarımda hissedip,
Her adımda seni çağırmak gibi,
Ve her çağrıda,
Bir adım daha uzaklaşmak.

Ama yine de,
Özlemek…
Bir gün geri dönecek gibi,
Ve belki de o gün,
Her şey yeniden başlayacak,
Ve ben, seni beklemek için
Özlemimi büyüteceğim.