Özlemek Şiiri - Şaizer Akay

ÖZLEMEK

Özlemek!
Tam da senin yokluğunun adı.
Adının Düştükçe dilime,
Acının Düşmesi yüreğime.
Ve birden;
Burnumun direğinin sızlaması,
Yaşlarımın,
Düstursuz yanaklarıma sızmazı.
Ruhumun buz kesmesi demek.

Özlemek!
Başımı koydukça yastığına,
Gün geçtikçe azalan,
Ama daha da içime dolan,
Benliğimi saran,
Çıkmazımda dermanım olan,
Ansızın yüzüme çarpan,
Aslını yitirdiğim kokuna,
Her gün hasret kalmak.

Özlemek!
On iki yıldır seninle dolan,
Her köşesinde bizden hatıra kalan,
Senden sonrası viran,
Günü aymayan, gecesi batmayan
Rüzgarı soğuk, yavan,
Her mevsimi hazan bu şehri,
Senin hatırına sevmek.

Özlemek!
Arabaya binip,
Arkama yaslanınca,
Arkamda sen varmışçasına,
Beni sarmalayan,
Kokladıkça içimi ısıtan.
Senmişçesine sevdiğim,
Baktıkça yaralayan, kanatan,
Yeşili güzel montunu kabullenmek.

Özlemek!
Tam alışıyorum zannederken,
Kapımızın arkasında,
Masum, boynu bükük,
Öylece duran.
İçime ateş düşüren,
Kahrengi hırkanın
Kahve rengini senimseyip,
Hayalinle kahve içmek.

özlemek!
Dünya döndükçe,
Ömrüm yettikçe,
Geçen her yıl, ay ve hafta,
Her gün ve gece,
Her saat ve dakika,
Her saniye ve salise,
Yokluğunun acımasızca,
Her nefeste yüzüme çarpması demek