Yavaş yavaş kaybediyorum kendimi
Nerde olduğumu bilmiyorum
Son bir şiir yazıyorum,tükenmiş umutlarım
Dinliyorum sessizliği, şizofrenin çığlıkları yankılanıyor
Mazoşist duygularım kabarıyor
Beynimi dağıtmak istiyorum, jiletlere aşığım
Bitmiş hayallerimin üstüne ,yakıyorum sigaramı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta