Özlem2 Şiiri - Yusuf Berkman

"Yaşamak dünyadaki en nadir bulunan şeydir, çoğu insan sadece var olur" demiş Oscar Wilde...
Sanırım ben var bile değildim.
Düşünceler yumağının içine sıkışıp kalmış çaresiz bir ruh...
Gece üstümü örterken ben sabaha âşıktım;
Sabahın bir tek bana ait olmasını istemenin aptalca olduğunu bilirdim.
Ama sabahın bana getiremediği sevgiliye duyulan özlem, bastırırdı tüm duygularımı.
Umutlarım tükenmiş, beklentilerim ömrümün gerisinde kalmış olsa da,
Yoklardım ceplerimi; belki de hâlâ bitmemişti belkiler...

"Uyu" derdi gece, üstümü örterken,
"Uyu ki dinsin acıların..."
Önemli de değildi gözlerimin rengi gecenin zifiri karanlığında.
Her insan gibi ben de uyumalıydım;
Sarılıp tüketilmiş değerlere, kapatmalıydım gözlerimi.
Ne fark ederdi ki?
Sonuca etki eden bir değişken değildi özlemek.
Ama özlemeliydi insan;
Dünyanın yeşilini, gökyüzünün kırılgan bulutlarını, denizlerin köpüklü dalgalarını...
Annesini, babasını, gönlünde saklı kalanı...
Ne de olsa özlemek değiştirmese de sonucu,
İnsan yine de özlemeliydi... Ve özlüyordu.

Köklerinden sökülmüş bir yaşamdı benimkisi;
Toprağa, suya ve sarı gün doğumlarına hasret.
Bir hayal, bir özlem... Yalnızca hüzne bakardı pencerem.
Ben yine kendi mahpesimdeydim;
Örülmüştü acıdan duvarlarım,
Mutluluğa kapalı kahırdan kapılarım,
Saf kederden ibaretti parmaklıklarım.
Çatlamış dudaklarımla bir kez olsun "seviyorum" diyememenin çaresizliğiyle yanarken ruhum,
Ben hâlâ başladığım yerdeydim.

Sonra gündüz, sonra gece... Sonrası malum, sonrası işkence.
Çay içiyorken birileri, kimileri resim çiziyordu;
Birileri ise her zaman olduğu gibi kitaplar okuyordu, hayat akıp gidiyordu.
Tüterdi zamanlı zamansız yangınımın dumanı;
Şiir olurdu, sitem olurdu, özlem olur yanardı.

Her sabah bindiğim otobüsle düşler ülkesine giderken,
En sevdiğim koltuğa otururdum her seferinde;
Az sonra el değiştireceğini bildiğim o sefil krallığımın kirli tahtına...
Rengarenk şiirler yazardım sana,
Bilemezdim, sen hangi rengi daha çok severdin?
Korkardım bir gün seni özleyememekten.
Kırlara çıkar, çiçekler toplardım;
Koklardım, buruk bir hüzün kokarlardı.
Dayanmazdı yüreğim, bükerek boyunlarını sen gibi kederle bakarlardı.
Veremezdim kimselere; benimle birlikte onlar da solarlardı.

Kimbilir, uzaktan izlerdin belki de beni.
Ne yapacağımı bilemez, sadece özlerdim.
Bir de bildiğim şekilde dikine şiirler yazardım...
Seninle var olmak isteyen bir ruhtum aslında;
Yaşanabilecek en güzel sevdadaydı bütün özlemim...