Özlem Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Dünya denen eski konak,
Gelen gider, kalan toprak.
Ancak Hak'tır o son durak;
Varana dek yanar gönül.

Bir damlaydın, umman oldun,
Bir hiç iken insan oldun,
Bu dünyaya mihman oldun;
Ezelini anar gönül.

Dost uzakta sanma sakın,
Şah damardan daha yakın.
Sende saklı aradığın;
Özde akan pınar gönül.

Gözün dışta durmaz gezer,
Can içinde sırrı sezer.
Kendin perde perde dizer;
Onunla Hak sınar gönül.

Aşk dediğin değil hece,
Ateş gibi yakar ince.
Yanan bilir hâlin nice;
Pervane tek konar gönül.

Gül dikensiz açmaz imiş,
Bal emeksiz olmaz imiş,
Dert dermansız kalmaz imiş;
Derdi derman sanar gönül.

Seher vakti ezan iner,
Eski tespih elde döner,
Her tanede bir ah siner;
Duasını sunar gönül.

Son nefeste uyananlar
Kendi hâlin görür, anlar.
Kasapoğlu der ki: canlar
Hakk'a erer, kanar gönül.